Ps, 147, 1-20

Psalm 147

<Alleluja>.
Dobrze jest grać naszemu Bogu,
wdzięcznie jest nucić pieśń pochwalną.

Pan buduje Jeruzalem,
gromadzi rozproszonych z Izraela;

On leczy złamanych na duchu
i przewiązuje ich rany.

On liczbę gwiazd oznacza,
wszystkie je woła po imieniu.

Pan nasz jest wielki i zasobny w siły,
mądrość Jego jest niewypowiedziana.

Pan dźwiga pokornych,
a poniża występnych aż do ziemi.

Śpiewajcie pieśń dziękczynną Panu,
grajcie Bogu naszemu na harfie.

On niebo okrywa chmurami,
deszcz przygotowuje dla ziemi;
sprawia, że góry wypuszczają trawę
<i zioła, by ludziom służyły>;

On daje pokarm bydłu,
pisklętom kruka to, o co wołają.

Nie kocha się w sile rumaka;
nie ma też upodobania w goleniach męża.

Podobają się Panu ci, którzy się Go boją,
którzy wyczekują Jego łaski.

(Wlg: 147)

Chwal, Jerozolimo, Pana,
chwal Boga twego, Syjonie!

Umacnia bowiem zawory bram twoich
i błogosławi synom twoim w tobie.

Zapewnia pokój twoim granicom,
nasyca ciebie najlepszą pszenicą.

Na ziemię zsyła swoje orędzie,
mknie chyżo Jego słowo.

On daje śnieg niby wełnę,
a szron jak popiół rozsiewa.

Ciska swój grad jak okruchy chleba;
od Jego mrozu ścinają się wody.

Posyła słowo swoje i każe im tajać;
każe wiać swemu wiatrowi, a spływają wody.

Obwieścił swoje słowa Jakubowi,
Izraelowi ustawy swe i wyroki.

Żadnemu narodowi tak nie uczynił:
o swoich wyrokach ich nie pouczył.
Alleluja.


O czym jest Psalm 147? – interpretacja

Interpretacja Psalmu 147, zatytułowanego „Hymn dziękczynny ocalonego ludu”, koncentruje się na temacie dziękczynienia i uwielbienia Boga za Jego opiekę, uzdrowienie i odnowienie narodu, szczególnie po powrocie z niewoli babilońskiej. Psalm ten podkreśla Bożą moc, mądrość i troskę o całe stworzenie, a także Jego szczególną opiekę nad Izraelem.

Pierwsza część psalmu zawiera zachętę do chwalenia Pana za Jego zdolność do uzdrawiania złamanych serc i opatrywania ich ran. Podkreśla się, że Bóg jest potężny i wszechmocny, a jednocześnie pełen współczucia i troski o swoje stworzenie.

Druga część psalmu opisuje Boże działania w naturze, takie jak Jego władza nad pogodą, deszczem, śniegiem i lodem, a także Jego troska o zwierzęta. Jest to wyraz uznania dla Bożej wszechmocy i mądrości w zarządzaniu stworzeniem.

Trzecia część psalmu koncentruje się na szczególnej relacji Boga z Izraelem. Opisuje, jak Bóg odbudowuje Jerozolimę, zbiera rozproszonych Izraelitów, ustanawia granice dla narodu i obdarza go pokojem. Podkreśla się, że Bóg objawia swoje słowo Izraelowi, co jest wyrazem Jego szczególnej troski i wybrania tego narodu.

Podsumowując, Psalm 147 w katolickiej interpretacji podkreśla, że należy chwalić Boga za Jego wszechstronne działania zarówno w naturze, jak i w życiu narodu. Psalm ten zachęca do dziękczynienia Bogu za Jego uzdrawiającą i odnawiającą moc, za Jego mądrość w zarządzaniu stworzeniem, a także za Jego szczególną troskę o Izrael. Jest to przypomnienie, że Bóg jest zarówno potężnym Stwórcą, jak i troskliwym Opiekunem swojego ludu.

<- Powrót do listy wszystkich psalmów